نمی دونم اینکه از ترس شکست قدم از قدم برنداری ، اینکه تو هیچ مسابقه ای شرکت نکنی ، هیچ هدف وارزویی رو دنبال نکنی مبادا بهش نرسی ببازی مسخره بشی، اینکه همه چی رو در خودت بکشی بیخیال شی ودائم خودت رو سرزنش کنی ناشی از چیه؟کمال گرایی؟ کمبود اعتماد به نفس ؟ یا...اما چیزیه که تازه بهش رسیدم. اینکه تو تمام زندگیم همیشه ترس از شکست مانع حرکتم شده.اینکه کوچکترین شکست یا اشتباهی باعث دلسردی و عقب نشینیم شده. اینکه از ترس زندگی هم نمی کنم.زودرنجم؟ حساسم؟ترسوام؟  بی انگیزه ام؟ بی هدفم ؟افسرده ام ؟نمیدونم.اما هر چی هستم حال خوشی نیست وقتی هیچ کاری نمی تونی بکنی.

۴۳ سال پیش در چنین روزی من امدم وامروز او رفت.

گاهی دلم میخواد از بالای یه بلندی انچنان محکم بخورم زمین که همه چیز محو ونابود بشه.

گاهی واقعا می بینی خدا چقدر حواسش به بنده هاش هست باور کردنی نیست اما گاهی مرگ بهترین گزینه است.